Pianorecital

Pianiste Annemieke Zuurbier gaf zondagmiddag een pianorecital in de openlucht, op het Munnickenveld te HOORN. De publieke belangstelling was groot. Het concert trok zeker een paar honderd toehoorders.

Het programma was zeer gevarieerd, de pianiste had haar keuze ogenschijnlijk zonder thematische of chronologische dwang samengesteld. Maar het kan bijna geen toeval zijn dat de openingswerken uit Bach's 'Wohltemperierte Klaver II' waren gekozen. De uitvoering van de 'Prelude in C' kreeg de nauwkeurigheid die dit werk verdient, het stuk werd helder en virtuoos gespeeld. De hierop volgende 'Prelude en fuga in Des' klonk vergelijkbaar goed. De afwisselingen in het ritme, die door de pianiste prettig en zonder al te grote nadruk werken weergegeven, gaven vooral aan de prelude een passende soberheid. Ook de afsluitende fuga kreeg een weloverwogen vertolking. De opstelling en het beschermende baldakijn van de vleugel hadden als voordeel, dat het concert ondanks de af en toe vallende lichte regen toch doorgang kon vinden. Deze opstelling had echter haar nadelen. Vooral in de weergave van de hoge noten, waarvan de klank beperkt in de uitgevoerde muziek doorklonken. In 'La vallée des cloches', het derde deel uit 'Les Miroirs' van Maurice Ravel, beïnvloedde deze maatregel de kwaliteit van de weergave. Ondanks de voortdurende inspanningen van de pianiste bleef het stuk in afgevlakte klank. De nuances die dit deel zo rijk is, gingen grotendeels verloren. De 'vier preludes opus 7' van Léon Orthel, die na de pauze werden uitgevoerd, waren door hun aanwezigheid op het programma een verrassing. Muzikaal gezien leden ze aan hetzelfde euvel, de diepte ging door het gemis aan hoge tonen wat verloren, de klank bleef vlak. Muzio Clementi's 'Sonate in fis opus 26 nr. 2' was vooral in het tweede, langzame deel heel erg mooi. Het werd rijk en vol emoties uitgevoerd. Het afsluitende presto kreeg een prettige, vitale vertolking. Het openluchtconcert werd afgesloten met een aantal werken van Frederic Chopin, bekend en bijzonder geliefd bij het aanwezige publiek. Dat was aan de volledig verdiende bijval goed te merken. Het enthousiasme van de toehoorders was terecht, de romantische klanken van Chopin deden het goed als afsluiting van dit bijzondere concert, dat ondanks de dreigende regen en de rechtstreekse tv-uitzending van een tennisfinale zoveel mensen naar het Munnickenveld trok. Een deel van het enthousiasme was ongetwijfeld bestemd voor de organisatie. De pianiste gaf na de stormachtige bijval een toegift. De organisator van het concert, Peter Hart, kreeg het klemmende verzoek jaarlijks weerkerend evenement van dit concert in de openlucht te maken.

Auteur: Regina Arbouw, dinsdag 10 juni 2003

Over het ontstaan van het concert kunt u lezen in het artikel Munnickenveldconcert.
Naar aanleiding van het concert schreef Margreet van Hoorn een gedicht.